De 1990, een warme en rijpe jaargang, heeft zich prachtig ontwikkeld. In het glas toont hij een diepe granaatrode kleur met een duidelijke evolutie aan de rand. De neus is rijk en complex: gedroogde kersen, pruimen en zwarte bessen, gevolgd door leder, tabak, cacao en een vleugje balsamico. Met wat lucht komen ook aardse tonen en een subtiele kruidigheid naar voren — die typische gelaagdheid die oude Toscaanse wijnen zo intrigerend maakt.

In de mond is de wijn verrassend levendig voor zijn leeftijd. De structuur is zacht geworden, maar de frisheid van de sangiovese houdt hem mooi overeind. Het fruit is subtiel verweven met tertiaire aroma’s van kruiden, hout en gedroogde bloemen. De afdronk is elegant en harmonieus, met een rustige diepte die alleen de tijd kan geven.

Qua gerechten denk ik aan klassieke Toscaanse bereidingen: stoofgerechten van rund of wild, pappardelle met ragù, of eenvoudig geroosterd vlees met kruiden. Ook bij gerijpte kazen komt zijn karakter mooi naar voren.

Na meer dan dertig jaar is deze Concerto 1990 een wijn die je vooral met aandacht drinkt. Hij zit duidelijk in zijn rijpe fase, maar heeft nog genoeg vitaliteit om te blijven boeien. Een mooie herinnering aan een tijd waarin Toscane zijn moderne gezicht begon te tonen — en waarin Fonterutoli mee aan de wieg stond van die evolutie.